Kees Kager

‘Het betere werk’ was de titel die op het voorblad stond. Timon had het stencil na thuiskomst uit school op tafel gegooid. Konden wij het ook even lezen. Het ging over de maatschappelijke stage die de derde klassers moeten doen. Een lijvige syllabus over een onbetaalde bijdrage aan de samenleving. Kort en goed hield het verhaal in dat onze GSG-er vijfentwintig uur vrijwilligerswerk zou moeten doen.
“Leuk Tiem!” klonk de moeder als altijd enthousiast.
“Mwahh…”
“Niet..?” was zij verbaasd.
“Kweenie. Het moet gewoon.”
“Je kunt bij Amnesty” deed de vader een poging tot stimulans. “Of bij Noordhollands Landschap knotwilgen snoeien. Die zullen dolblij met je zijn.”
“Tja…”
“Het is in elk geval mooi om nu eens een opdracht buiten de muren van de school te mogen doen in plaats van altijd maar erbinnen” wierp de vader positief op.
“Het is wel verplicht, hè.”
“Wat dacht je van wandelen met oudjes uit Magnushof of internetten met bewoners van De Bron. Waar oma Kager eerst woonde, weet je wel?”
“Tja…”
“Een aantal kantinediensten draaien bij de hockeyclub kan ook of de mensen in het nieuwe AZC helpen” deed de moeder een paar behoorlijk foute suggesties.
“Zie ik zo bleek?” lijsde hij. “Dan ga ik liever bij mijn eigen club, bij SRC.”
“Nou, dat kan ook” sprak de vader. “Hier staat dat de leerling de plek in zijn eigen omgeving mag zoeken. Even denken, wat zou er verder voor vrijwilligerswerk te doen zijn..?”
“Jullie hoeven niet mee te denken, hoor. Mitch en ik hebben het er al over gehad.”
“Ohh…?” Twee paar verraste ogen keken de doortastende jongeling aan.
“Woensdag is er een stagemarkt in de aula. Daar staat Geert Elting bij een kraam van SRC. Kunnen we ons meteen opgeven.”
De jongens kregen kort na hun opgave mail van Peter Pannekeet namens SRC. Keurig verzorgd allemaal. Het zou gaan om assisteren bij de bestuursdiensten op de zaterdag. Zien de kleedkamers er pico bello uit? Wedstrijdballen in orde? Scheidsrechters ontvangen. Tegenstanders de weg naar hun kleedkamer wijzen. Koffie en thee in de rust. De wedstrijdformulieren. In het gat springen als er bij de F-jes geen arbiter is.

Wat alleen een beetje tegenstrijdig is… Het wordt aanbevolen om de stage in eigen omgeving te doen. En het is begrijpelijk dat de jongens kiezen voor deze veilige weg. Helpen bij de eigen club. Maar uitgangspunt van de GSG is dat door de stage de jongeren in contact komen met groepen waar ze anders nooit mee in aanraking komen. En dat zie ik nog niet gebeuren als twee SRC-ers bij SRC andere SRC-ers tegenkomen.

Zo schattig. Van de week komt er in de megagrote hal van het Horizon College in Hoorn een collega op me af. Ze roept van een afstand: “Jij bent Kees Kager. ”
“Ja, dat klopt” zeg ik met een glimlach.
“Ik herkende je van een artikel in de krant. Joh, ik ben halverwege je boek. Ik vind het zo geweldig. Alles van school, maar ook alles van het koor is zo echt, zo helemaal hoe het is. Ik zit te genieten. En nu ik je hier tegenkom wilde ik je dat even zeggen.”
“Nou, hartstikke leuk om te horen” gnuifde ik. “Zegt het voort! Mag ik je dat vragen?”
“O, dat ga ik zeker doen. Je verdient het. Eigenlijk vind ik dat iedereen die op een koor zit jouw boek moet lezen!”
“En wat dacht je van iedereen die op een ROC werkt?” voerde ik haar.
“Absoluut” lachte ze.
‘Dat zijn in totaal 1 miljoen boeken” riep ik blij uit.
“Stel dat jij voor elk exemplaar 1 euro vangt…” droomde zij hardop mee. “Dan kan jij het rijk worden niet tegenhouden.”
We gingen lachend uiteen.

Het is één ding om een boek te schrijven. Het is een ander ding om een boek te verkopen. Daarvoor is promotie nodig. Als je mazzel hebt dan helpt de uitgever je daarbij. Die geeft bijvoorbeeld geld uit aan een reclamecampagne. Of ze hangen grote affiches met de voorkaft van het boek op alle NS-stations van Nederland en Vlaanderen. Soms heeft een uitgeverij een goede relatie opgebouwd met de redactie van landelijke kranten of belangrijke tijdschriften, zodat er een artikel over hun nieuwe boeken in komt. Of ze brengen een catalogus uit met al hun nieuwe uitgaven van het najaar. Of ze presenteren zich onder meer met jouw boek op beurzen waar de inkopers van de boekenwinkels nieuwe titels komen bestellen. Of een uitgever zorgt ervoor dat jouw boek in de ECI-boekengids komt, een catalogus die door 1 miljoen brievenbussen in Nederland naar binnen glijdt. Vergeet ook niet de warme contacten die grote uitgevershuizen hebben met invloedrijke TV-programma’s als Knevel & vd Brink of Pauw & Witteman of voor mijn part de ontbijtshows en andere interview- of amusementsprogramma’s. En nu noem ik nog niet eens de mogelijkheden om via de radio boekennieuws onder de aandacht van het publiek te brengen.

Wat jammer. Mijn uitgever doet van dit alles niets. Uitgever Gopher geeft een boek uit. En dat is het. Verder laten ze het geheel aan jou als schrijver over. Nou ja, ze beloven je dan nog wel wat ’selectieve promotie’. Oké, Gopher heeft voor mij naar een paar kranten en magazines een persbericht gestuurd, omdat ik erom vroeg. Maar ik versta iets anders onder selectieve promotie. Weet u wat ik bedoel? Ik heb 640 mails met een artikeltje over ‘De koorzangers’ verstuurd naar evenzoveel koren in Nederland en Belgie. Ook naar 90 koordirigenten die over een eigen website beschikken heb ik een mail gezonden. Ik krijg veel reacties op dit soort promotieactiviteiten. Voor de vele interviews en artikelen die sinds de presentatie van mijn tweede boek in de regionale pers zijn verschenen heb ik zelf gezorgd. Goddank heb ik bewonderaars in het journalistieke metier. Sjaak Euser onder andere, met wie een twee uur durend interview plaatshad op Radio Schagen. Je moet aan de weg timmeren als je boeken wilt verkopen. Onlangs was ik in verband met mijn reclame bij enkele koren in de regio te gast. Binnenkort mag ik mijn boek promoten en verkopen op de repetities van een koor in Breezand, maar ook bij Wenen in Holland te Oudorp en bij Huilen met Henk in Niedorp. Een heel heftige actie wordt zaterdag 26 september op een groot korenfestival in Dordrecht, waar ik achter een kraam mag staan. Affiches ophangen, promotiekaartjes in de aanslag, dozen met boeken op de kraam, en veel praten met de belangstellenden, allen koorliefhebbers naar ik aanneem. En wie weet, veel exemplaren van ‘De koorzangers’ signeren en verkopen. Alles, alles doe ik ervoor. Want ik weet door de reacties van de lezers: ‘De koorzangers’ is prachtig en verdient een nog veel hogere oplage. Lieve mensen, bij gebrek aan een uitgever met een reclamebudget vraag ik u: weest u mijn wandelende reclameboodschap. Leest en zegt het voort!

Met deze kop opende zaterdag 29 augustus een paginagroot interview in de weekendbijlage van het Noordhollands Dagblad. Mooi artikel van Mark Minnema en een mooie foto erboven van John Oud. Ik heb beide heren met een persoonlijk briefje bedankt voor het uitstekende werk dat ze hebben afgeleverd. De foto kan ik helaas niet overzetten naar mijn website. De tekst van het interview staat hieronder integraal afgedrukt.

Passie kun je Kees Kager niet ontzeggen. Neem de vakantie. Iedereen ligt aan het strand of fietst langs de dreven. Zo niet Kees Kager uit het beeldschone dorpje Valkkoog. Die zit thuis in zijn werkkamer, te zwoegen op een nieuwe pennenvrucht. Kager kan er zijn mooiste momenten beleven, daar tussen de mappen vol ideeën en aantekeningen. Wanneer al die flarden bij elkaar komen en de contouren van een roman zichtbaar worden: dat is niets minder dan geluk.
De geboren Schagenaar – docent van beroep – heeft twee thrillers op zijn naam staan. ’Het Zwanenwater’ en – recent uitgekomen – ’De koorzangers’. In die tweede roman kruist passie één – het schrijven – passie twee, het zingen in een koor. Het is een passie die hij deelt met 600.000 Nederlanders die zingen bij kerkkoren, oratoriumkoren, jazz-, shanty- of smartlappenkoren, noem maar op. Kager: ,,Stel in een gezelschap de vraag wie er zingt en je zult versteld staan. Het stoffige imago is er echt wel af.’’
Wat dat is, die passie voor koorzang die zo’n hoge vlucht heeft genomen? ,,Dit is een tijd van sms en oppervlakkige contacten. Mensen gaan op zoek naar iets dat bindt. Samen repeteren geeft het gevoel: ’Dat flikken we samen’. Het koor is een heerlijke plaats van samenkomst.’’ Kager neemt zijn ’eigen’ Gregoriuskoor in Schagen als voorbeeld. ,,Er is gemeenschapszin, begeestering, niemand wil een repetitie overslaan. Dat zijn signalen van passie.’’

Liefde en lijden
Passie is ook het lijden van Jezus, merkt Kager op. ,,Liefde en lijden, daaruit is de mooiste muziek gekomen. Zo ongelooflijk mooi dat je soms je emoties moet uitschakelen, anders kun je het niet zingen. Bij het ’Ave verum corpus’ heb ik wel eens een brok in mijn keel moeten onderdrukken. Of het requiem van Fauré, dat we vaak zingen bij een afscheid. Dat is zo ontstellend mooi, dan moet je wel even zakelijk blijven.’’
Kees Kager is docent aan het ROC Horizon College, hij werkt veel met moeilijke jongeren. Prachtig werk, vindt hij. Maar het is niet zijn passie. ,,Dat is schrijven en zingen. Iets unieks maken, puur van je zelf. Op school proberen we leerlingen door een opleiding heen te loodsen,
dat is werken met methodieken. Schrijven doet een beroep op je fantasie, inlevingsvermogen, artisticiteit. Maar het één stimuleert het ander, dat houdt het leven in balans.’’ Met zijn twee passies, zingen en schrijven, kiest hij voor zowel de meest sociale als de meest eenzame bezigheid die er bestaat. Is de zomervakantie daar, dan trekt hij zich terug in zijn werkruimte om te schrijven. Het werk op school is te intensief om in de avonduren nog te schrijven, maar in zijn hoofd is ie er altijd mee bezig. Ideeën borrelen overal op. Even de auto aan de kant om een ingeving te noteren, altijd letten op gedrag van anderen.

Snijden doet pijn

Inmiddels komen reacties los op ’De koorzangers’. ,,Sommigen vinden de passages over koren geweldig. Anderen vinden jongerenproblematiek
die erin zit boeiend, maar het korenverhaal een onsje te veel.’’ Heeft de schrijver zich mee laten slepen door zijn eigen passie? ,,Ik had al heel wat geschrapt. Maar snijden in eigen vlees doet pijn, dat klopt.’’
Het beste heeft hij gegeven voor twee romans, waarvan de eerste maar net uit de kosten is gekomen. Verkoopcijfers van de tweede laten zich
aanzien, maar een feit is dat zijn uitgever, Gopher, weinig budget heeft voor promotie. ,,Als je maar net uit de kosten komt, vraag je je
wel af waar je mee bezig bent, waarvoor je je elke vakantie opsluit ten koste van je gezin’’, zegt Kager. ,,Ik zit nu op een tweesprong: ga ik nog
een roman schrijven of niet? Maar verslavend is het ook.’’
Liefdevol strijkt hij over een exemplaar van ’De koorzangers’. ,,Zo’n prachtig boek, dit ziet er toch schitterend uit?’’ ’Het Zwanenwater’ en ’De koorzangers’ zijn beide uitgegeven door Gopher.

Tot zover de tekst van het interview in de NHD-weekendbijlage. In een kadertje ging journalist Minnema nader in op de omvang van het fenomeen ‘Koren in Nederland’. Ook dat onderdeel van de pagina wil ik de bezoeker van mijn website niet onthouden.

Nederland wild van koorzang

Elke week weer staan 600.000 zangers en zangeressen ergens in Nederland vol overgave te zingen. Daarmee is het een van de grootste hobby’s van het land. Dat zingen gebeurt vooral in koorverband. Geschat wordt dat er in Nederland zo’n 14.000 tot 15.000 koren zijn. Gemiddeld hebben die zo’n veertig leden. Het overgrote deel van deze liefhebbers is nog altijd vrouw: tachtig procent. Mannen zijn nog steeds minder geneigd bij
een koor te gaan. Hoe het komt? De ervaren koorzanger Kees Kager heeft niet echt een idee. ,,Misschien zijn mannen minder genegen tot de overgave en expressie die bij zingen komen kijken.’’
Volgens de site zing.nl zijn er zo’n twintig verschillende genres in koren te onderscheiden. Het aantal traditionele koren neemt af, terwijl tegelijkertijd nieuwe koorgenres ontstaan, zoals homo- of piratenkoren.