Kees Kager

Timon wilde zaterdag al vóór half 12 naar Groenoord vertrekken. De vader en moeder zaten achter het huis op het terras. De vader fronste zijn wenkbrauwen.
“Ga je nu al?”
“Ja.”
“Maar de wedstrijd is toch 1 uur?”
“Ja en om kwart voor 12 aanwezig.”
“Is dat niet erg vroeg?” bracht de vader verbaasd uit.
“Dan gaan we eerst met zijn allen de bestuurskamer in voor een preek van de coach en uitleg en zo.”
De vader maakte een kreungeluid.
“Mijn god…, instructies. Jullie komen toch gewoon om lekker te spelen?”
“Ja. En daarna verkleden en een uitgebreide warming up.”
“Ha grappig. Ik lees net het verhaal van een sportarts in de krant. Hij zegt dat een warming up vanaf je dertigste pas belangrijk is. Maar er is geen voetballertje van achttien dat serieus aan warming up doet. En jullie zijn dertien, veertien jaar!”
“Laat nou maar. Het moet nou eenmaal.”
De vader schudde het (eigen)wijze hoofd en Timon wilde wegfietsen. Zijn moeder riep hem terug.
“Hé Tiem, kom eens terug.”
Timon stapte af en zuchtte met gevoel voor theater.
“Er ligt boven nog vuile was van je. En het konijn heeft geen voer gehad. Dat zou je ook nog doen. Eerst je werk en dan naar de voetbal.”
“Maar dan kom ik te laat!”
Onder protest deed hij de hem opgedragen klussen. Daarna stapte hij gehaast op de fiets. Hij kwam 7 minuten te laat op het appèl. De coach zei dat het geen 10 minuten hadden moeten zijn, want dan had hij er absoluut naast gestaan.

Terug van de wedstrijd keek hij niet vrolijk. De ouwelui zaten nog buiten.
“Hoe liep ‘t af, Timon?” informeerde de vader die de eerste helft was wezen kijken.
“Mwah… verloren.” Hij klonk nogal down. “Ze vinden me te traag.”
“Wie zegt dat?”
“De coach. Wat je goed doet is normaal. En owee, als je een balletje niet haalt of verspeelt. Dan krijg je het te horen.”
“Lekker positief. Er zijn nog steeds mensen die denken dat traag en flegmatiek hetzelfde is. En dat twee stappen van een kleintje veel sneller zijn dan één stap van een grote.”
Timon gooide zijn tas met een knal op het terras.
“Leeghalen” riep zijn moeder.
“Ja, effe rustig.” Hij klonk vermoeid, maar kiepte zijn tas leeg boven de wasmand en zette de kicks tegen de muur om te luchten. Een lekker waterijsje dan maar.
“En voortaan hebben we langer trainen…”
“O ja? Je hebt tweemaal 1 uur trainen van Koen. Dat vond je juist zo leuk, toch?”
“Ja vet.”
De vader pakte de Facet en sloeg het trainingsschema op.
“Verdraaid ja, hier staat het. C1 is bijna het enige team dat anderhalf uur trainen krijgt.”
“Eerst een half uur werken aan de conditie met de coach. Rennen en zweten, zodat we moe aan het uur met Koen beginnen. Zoiets zei hij.”
De moeder begon te protesteren.
“Maar Tiem, 4 uur uit school, half 5 tas pakken en wat eten, trainen tot 7 uur, douchen, warm eten. En dan na 8 uur nog aan je huiswerk?”
“We zien wel.”

Eindelijk kwamen er krantenstukken over ‘De koorzangers’. Ik bedoel dus recensies, kritieken zeg maar. Tot dusverre zijn er mooie interviews gepubliceerd en kortere of langere promotiestukjes in diverse bladen. Maar onlangs las ik op één en dezelfde woensdag recensies in twee bladen die mij zeer ter harte gaan. In het Noordhollands Dagblad en in het Schager Weekblad.

Wat kunnen journalisten verschillende meningen hebben…! Het lijken net mensen. In het Noordhollands Dagblad ging het niet zozeer om een recensie trouwens. Mijn boek was gekozen als ‘boek van de dag’, een dagelijkse rubriek achterop de krant. In het korte karakteristiekje wist de dienstdoende journaliste niet alleen mijn naam consequent om te vormen tot Kees Klaver, maar ook de hoofdpersoon uit het verhaal had een andere naam gekregen. Het ergste vond ik eigenlijk dat de schrijfster overduidelijk op twee gedachten hinkte. Aan de ene kant beweerde ze dat ik te lang van stof was, aan de andere kant vond ze dat ik een mooi verhaal had geschreven en dat het boek mee moest in de vakantiekoffer. Aan het eind wilde mevrouw nog even grappig zijn. ‘Meester Klaver’ had zijn rode potlood langs de tekst van het boek moeten halen en de helft schrappen. Met deze spitse beeldspraak sloot ze het stukje af. Laten we wel zijn… iedereen mag een mening over een boek hebben. Van ‘De koorzangers’ mag de scribente van het NHD vinden dat het de helft korter had gekund. Maar het getuigt niet van respect voor een auteur als zijn naam tot vier keer toe verkeerd gespeld wordt. En een journaliste verwaarloost haar taak als ze met een pennenstreek het werk onderuithaalt van een auteur die er enkele jaren hard aan gewerkt heeft, voorals als dit niet op basis van argumenten gebeurt. Beseft zoiemand wel wat zij aanricht? Ik zou bijna mijn rode potlood uitlenen aan de hoofdredacteur en hem of haar vragen om genoemde ‘recensente’ een tijdje kritisch te volgen.

Maar gelukkig maakte een echte recensie in een andere krant voor mij de dag weer goed. In het Schager Weekblad was Sjaak Euser in een droomstuk ‘himmelhoch jauchzend’. Hij had ‘De koorzangers’ net als ‘mijn debuut ‘Het Zwanenwater’ op vakantie in Turkije gelezen. Hij was ontzettend enthousiast. De komische tegenstelling met het NHD-stukje vond ik vooral dat de koorpassages door deze recensent interessant en leerzaam werden gevonden. En ik ben altijd weer spinnend tevreden als mensen aangeven dat ze om mijn werk hebben gelachen. Overigens stond in het NHD de dag na het eche’-Klaver een rectificatie. Dat vond ik sportief. En enkele dagen later werden er maar liefst drie ingezonden brieven afgedrukt, waarin verontwaardigde lezers de misstap van de journaliste nog eens aan de kaak stelden. Dat voelde heel goed, kan ik u zeggen, soort van gerechtigheid.

Van kabouters tot veteranen, van de allerkleinsten tot de grootsten, het gaat weer los. Seizoen 2009/2010 staat op het punt te beginnen. De meeste aandacht gaat de eerste maand natuurlijk uit naar kabouters en F-jes. Hele families lopen uit omdat Sonja van 5 of Sijmen van 6 voor het eerst in dat veel te grote shirt de groene mat op mag. Ja, ook de moeder die niet van sport houdt moet eraan geloven. Ik las er bij Anna Enquist deze zomer een fraaie passage over. Sport was haar leven binnengekomen door haar zoon.

“Vanaf zijn vierde jaar verlangde hij naar voetbal, met een passie die de vrouw herkende van haar eigen liefde voor muziek. De plaatselijke voetbalclub legde de ondergrens voor het lidmaatschap bij zes jaar; de zoon bracht de lange jaren tot hij werd toegelaten tot de F-jes in gespannen verwachting door. In de zomervakantie voor het zover was reed de vrouw met hem naar de sportwinkel om het tenue aan te schaffen.
De jongen was helemaal niet bang op het gras. Hij genoot. Zoals de vingers van een beginneling op de piano, zo liepen de kinderen elkaar in de weg op het verkleinde voetbalveld. De honger naar de bal, naar de trapbeweging dreef hen samen in het strafschopgebied. Er was geen tactiek, er was alleen de wens om de bal aan te tikken. De vrouw keek er met bewondering naar. Na afloop aten ze kroketten in de stinkende kantine waar de zoon zich thuis leek te voelen als in een huiskamer.”

Van het begin naar het einde. Vorige week kwam er een einde aan het leven van Ton Raap. 66 jaar is hij geworden. Echt jammer, hij was een sympathieke Schagenees, goedlachs ondanks vele handicaps. Erudiet en thuis in de sportjournalistiek. Het laatste deel van zijn carrière werkte Ton bij HDC Media, het concern waar ook het Schager Weekblad onder ressorteert. Vroeger toen ik nog puberde was hij journalist voor het Noordhollands Dagblad dat toen nog katholiek was en kantoor hield aan het eind van de Molenstraat, zo’n beetje tegenover de ingang van het toenmalige SRC-veld aan de Laagzij. Ton zal wat wedstrijden van SRC 1 van smeuïg commentaar voorzien hebben. Wat hij schreef las heerlijk weg. Al was de wedstrijd nog zo beroerd geweest, het verslag van Ton maakte alles goed.
Aanvankelijk zag het er helemaal niet naar uit dat Ton Raap journalist zou worden. Ooit was hij een F-je zoals op de linkerhelft van deze pagina. Niet bij SRC, maar bij v.v. Schagen. Ton zijn voetbaltalent viel op. Fabuleus zijn naar het schijnt de rushes langs de lijn geweest, als hij vanaf zijn backpositie opstoomde. Ik citeer Peter Groenveld als ik zeg dat Ton één van de grootste talenten bij Schagen is geweest. Tot zijn 17-de etaleerde hij zijn bovengemiddelde voetbalkwaliteiten. Toen sloeg het reuma toe.
Papa’s en mama’s, geniet van de verrichtingen van uw kleintje. Je weet maar nooit voor hoelang het is.

Kees Kager is een geboren en getogen Schagenaar en stamt uit een zeer kinderrijk (r-k) gezin. Na zijn lagereschooltijd bezocht hij het Petrus Canisius Lyceum in Alkmaar. Hij deed daar gymnasium A. In 1975 haalde hij zijn onderwijzersakte aan de Pedagogische Academie in Bergen. Hij studeerde vervolgens orthopedagogiek aan de Universiteit van Amsterdam met als bijvakken maatschappijleer en kinderpsychiatrie.

Na zijn studie werkte Kager onder meer als onderwijzer op de Schager Willibrordschool en in het voortgezet speciaal onderwijs aan de Praktijkschool te Schagen. Ook was hij als parttime journalist werkzaam voor het Noordhollands Dagblad en het Schager Weekblad. Voor het laatste medium schreef hij ook columns. Verder publiceerde hij in diverse bladen, waaronder MGv, Viva, Taptoe, Speciaal en het roemruchte Propria Cures. Na een periode werkzaam te zijn geweest als beleidsmedewerker Welzijn bij de gemeente Niedorp is hij sinds 1993 als docent verbonden aan het ROC Horizon College.

In 2005 publiceerde Kager zijn eerste roman: ‘Het Zwanenwater’. Het boek werd - zeker regionaal - erg goed ontvangen, mede door de grote mate van herkenbaarheid voor de lezer. Menigeen meende zich in een personage in Kagers boek te herkennen. Kager hield en houdt vol dat zijn boek op fictie berust, maar laat daarbij een knipoog niet zelden achterwege. Vlak voor deze zomer presenteerde de auteur die inmiddels ruim twintig jaar in het lommerrijke Valkkoog woont zijn tweede roman: ‘De koorzangers’.

‘De koorzangers’ van Kees Kager

Wie zingt er tegenwoordig niet in een koor? Vraag er in een willekeurig gezelschap naar en de koren vliegen je om de oren. Jazzkoren, vrouwenkoren, smartlappenkoren, popkoren, projectkoren, kerkkoren, homokoren, grootkoren, oratoriumkoren. En er zijn nog meer soorten koren. Maar op zich is houden van muziek al genoeg om te kunnen genieten van ‘De koorzangers’ van Kees Kager. Het is de tweede roman van deze schrijver uit de kop van Noord-Holland. Het is een vuistdik boek waarin koristen veel zullen herkennen. Wat te denken van repertoirekeuze, streven naar kwaliteit of zingen voor de lol, de eisen aan een dirigent, opbloeiende relaties op het koor, stemoefeningen, wie mag de solo’s zingen?, de zenuwen voor de uitvoering, komen we voor de repetitie of voor de pauze?, de dresscode, de stemtest, de lief- & leedpot. Nog veel meer elementen uit het koorleven komen in het boek voorbij.

Gerard Dekker, de hoofdpersoon uit ‘De koorzangers’ wordt lid van het Gregoriuskoor. Hij beleeft het zingen als pure ontspanning. De muziek, de gemeenschapszin, de gedrevenheid van de dirigent maken indruk op hem. Gerard beleeft de jaarcyclus op het koor en geniet er meer van dan hij ooit had kunnen vermoeden.

Maar in ‘De koorzangers’ komt nog een ander thema aan de orde. Gerard Dekker is namelijk leraar op het ROC Perspectief College. Hij heeft zijn handen vol aan een groep probleemjongeren. Vooral de komst van Pita brengt veel onrust met zich mee. Hij is op proefverlof vrij uit de jeugdgevangenis, maar kan de vrijheid totaal niet aan. Hij glijdt al snel weer af naar het criminele milieu.

De werelden van de school en het koor gaan voor Gerard Dekker door elkaar lopen, als na een repetitie van het koor de jonge sopraan Desiree hem te hulp roept. Zij is in de greep van zijn leerling Pita die haar loverboy blijkt te zijn. De lezer zij gewaarschuwd. Naast liefdesscènes bevat ‘De koorzangers’ ook gruwelscènes, want de criminele bazen intimideren hun knecht Pita en gaan geweld bepaald niet uit de weg.

De verhalen in ‘De koorzangers zijn levensecht. Hoe kan het anders? Kees Kager zingt zelf sinds vijf jaar bij een koor. En al veel langer is hij docent op ROC Horizon College? Kager schrijft met vaart en humor. Aanbevolen!

‘De koorzangers’ van Kees Kager, 480 pag., 19.90 euro, Uitgeverij Gopher, ISBN 9789051796599.

Vreemdgaan! Dat was het eigenlijk wat ik tijdens het afgelopen Popweekend heb gedaan. Ik beken. Als lid van klassiek zangkoor Gregorius heb ik me laten verleiden tot een vrijage met smartlappenkoor Liederlijk. Eerlijk is eerlijk. Het was heerlijk. Dat is met vreemdgaan waarschijnlijk altijd zo. Wat eigen is is gewoon. Wat vreemd is is nieuw…spannend…prikkelend…uitdagend. Dirigent Henk Bakker had me ervoor uitgenodigd en ik ben er spontaan op ingegaan. Twee repetities heb ik bijgewoond. En zondag 2 augustus op het Popweekend als slagroom op de taart een groot optreden van Liederlijk. Je weet niet wat je meemaakt als je met dit megakoor de buhne opgaat. Ruim honderd zangers en zangeressen komt dan gewoon even de Markt volgalmen. En Henk Bakker zou Henk Bakker niet zijn als hij niet enkele uitstekende profs had weten te strikken voor de solonummers. Astrid en Jeffrey Oud en natuurlijk Marcel Wessel met zijn diepe bariton. Zelf heb ik op gepaste bescheiden wijze alle deunen meegezongen met de mannenpartij. Voor Liederlijk (op zaterdagavond) en na Liederlijk (op zondagavond) was mijn Popweekend misschien nog veel liederlijker. Het blijft een feest, een jaarlijks reuniefeest. En ja, als je dan op maandag je mailbox opent en het enthousiasme van dirigent Bakker straalt je alweer tegemoet, dan kan je alleen maar dankbaar zijn dat er zulke mensen bestaan. Kijkt u maar mee:

Mensen,

Wat een super optreden was het.
Jullie stonden er echt voor.
Ik heb in de wandelgangen alleen maar complimenten gekregen.
Een trotse Astrid die haar gevoelens in know time neerzette.
Een super goed begin van Jeffrey, je moet het toch maar doen qua begintoon en een goed nummer neerplanten.
Een Marcel die er voor 100% voor ging en het publiek een goede uitvoering gaf van wel 4 nummers.
En een super geweldig koor dat er helemaal bij was.
Opletten op het moment dat ze er bij moesten zijn en losgaan als ze dat mochten.
Complimenten voor Kees Kager die zijn eigen tijd daar voor inleverde en het eens een keer wilde meemaken op mijn verzoek.
Ik ben zo trots als een klein kind.

Mensen, bedankt voor jullie zeer positieve medewerking.

Henk Bakker en Ria Bakker ( die nog trotser was.)