Kees Kager

Wie zingt er tegenwoordig niet in een koor? Vraag er in een willekeurig gezelschap naar en de koren vliegen je om de oren. Jazzkoren, vrouwenkoren, gospelkoren, popkoren, projectkoren, kerkkoren, homokoren, grootkoren, oratoriumkoren. En er zijn nog meer soorten koren. Maar op zich is houden van muziek al genoeg om te kunnen genieten van ‘De koorzangers’. Het is mijn tweede roman. Het is een vuistdik boek geworden waarin koristen veel zullen herkennen, onder meer over repertoirekeuze, streven naar kwaliteit of zingen voor de lol, de eisen aan een dirigent, opbloeiende relaties op het koor, stemoefeningen, wie mag de solo’s zingen?, de zenuwen voor de uitvoering, komen we voor de repetitie of voor de pauze?, de dresscode, de stemtest, de lief- & leedpot. Nog veel meer elementen uit het koorleven komen in het boek voorbij.

Gerard Dekker, de hoofdpersoon uit ‘De koorzangers’ wordt lid van het Gregoriuskoor. Hij beleeft het zingen als pure ontspanning. De muziek, de gemeenschapszin, de gedrevenheid van de dirigent maken indruk op hem. Gerard beleeft de jaarcyclus op het koor en geniet er meer van dan hij ooit had kunnen vermoeden. Maar in ‘De koorzangers’ komt nog een ander thema aan de orde. Gerard Dekker is namelijk leraar op het ROC Perspectief College en heeft zijn handen vol aan een groep probleemjongeren. Vooral de komst van Pita brengt veel onrust met zich mee. Hij is op proefverlof vrij uit de jeugdgevangenis, maar kan de vrijheid totaal niet aan. Hij glijdt al snel weer af naar het criminele milieu.

De werelden van de school en het koor gaan voor Gerard Dekker door elkaar lopen, als na een repetitie van het koor de jonge sopraan Desiree hem te hulp roept. Zij is in de greep van zijn leerling Pita die haar dwingt tot prostitutie. De brave docent is ontsteld. Vanaf dat moment stelt hij met een groep koorvrienden alles in het werk om Desiree te bevrijden uit de klauwen van haar loverboy. De lezer zij gewaarschuwd. Naast liefdesscènes bevat ‘De koorzangers’ ook gruwelscènes, want de criminele bazen intimideren hun knecht Pita en gaan geweld bepaald niet uit de weg.

Zowel koorzangers als onderwijzend personeel onderstrepen dat de verhalen in dit boek levensecht zijn. Hoe kan het anders, als men bedenkt dat ik sinds vijf jaar bij een klassiek koor ben aangesloten en al veel langer docent ben op ROC Horizon College? En wie ‘Het Zwanenwater’ heeft gelezen weet dat je als lezer de humor en de flitsende dialogen er gratis bij krijgt. Ik zou zeggen: een aanrader!

Laat ik even zakelijk zijn en de officiele gegevens over mijn boek op de site zetten: ‘De koorzangers’ van Kees Kager, 480 pag., 19.90 euro, Uitgeverij Gopher, ISBN 9789051796599.

Net als in Het Zwanenwater gaat docent Gerard Dekker op de zaterdagen klussen met zijn vriend Flop, die een timmerbedrijf heeft. De gesprekken tussen de vrienden zijn rustpunten in het verhaal. Flop relativeert meestal op humoristische wijze de neiging tot lyriek van zijn maat. En dat is nodig. Gerard beschrijft bijvoorbeeld zijn eerste ervaring als korist bijna als een ‘coming out’. Kees Kager omschrijft de scènes tussen de twee kameraden als ’scharnierpunten’ in zijn boek. Een fragment.

“Het was een fantastische ervaring om één van het koor te zijn. Ik stond in de majestueuze pracht van dat kerkgebouw, temidden van zestig vrouwen en mannen. En dan zo’n power te voelen, zoveel energie van een club gedreven mensen. Hoe de dirigent de boel opzweepte. Jongen, het was mooi om mee te maken. De zang van de vier partijen was al een streling voor het oor. Maar de samenklank was hemels.”
-“Kippenvel?”
“Sterker nog, het ging dwars door me heen.”
-“Dat heb ik altijd met Patsy” zei Flop die lid was van een smartlappenkoor. Gerard negeerde het commentaar van zijn kameraad. Hij leek in vervoering geraakt door zijn eigen woorden.”

Net als in Het Zwanenwater gaat docent Gerard Dekker op de zaterdagen klussen met zijn vriend Flop, die een timmerbedrijf heeft. De gesprekken tussen de vrienden zijn rustpunten in het verhaal. Flop relativeert meestal op humoristische wijze de neiging tot lyriek van zijn maat. En dat is nodig. Gerard beschrijft bijvoorbeeld zijn eerste ervaring als korist bijna als een ‘coming out’. Kees Kager omschrijft de scènes tussen de twee kameraden als ’scharnierpunten’ in zijn boek. Een fragment.

“Het was een fantastische ervaring om één van het koor te zijn. Ik stond in de majestueuze pracht van dat kerkgebouw, temidden van zestig vrouwen en mannen. En dan zo’n power te voelen, zoveel energie van een club gedreven mensen. Hoe de dirigent de boel opzweepte. Jongen, het was mooi om mee te maken. De zang van de vier partijen was al een streling voor het oor. Maar de samenklank was hemels.”
-“Kippenvel?”
“Sterker nog, het ging dwars door me heen.”
-“Dat heb ik altijd met Patsy” zei Flop die lid was van een smartlappenkoor. Gerard negeerde het commentaar van zijn kameraad. Hij leek in vervoering geraakt door zijn eigen woorden.”

En toen was er opeens een dik boek. Een roman met de titel ‘De koorzangers’. Op de voorkaft een plaatje van een onschuldig ogend meisje dat zich in een soort draaikolk bevindt. Op de achterkant de toren van de Christoforuskerk, waar het Gregoriuskoor wekelijks repeteert en maandelijks de eredienst begeleidt. De presentatie van een boek met deze titel smeekte gewoonweg om een kooroptreden en dat kwam er.
Het was vrijdag 5 juni een geweldige happening, ’s middags bij Librisboekhandel Plukker. Heel veel leden van het Gregoriuskoor konden en wilden zich op deze middag vrijmaken. En Maarten Vrasdonk, eh… herstel, Maarten is de dirigent uit het boek. Ik bedoel Paul…, Paul Sanders hield tijdens de inloop van het publiek als het ware een koorrepetitie. Het koor zong meerdere nummers. Ook was er tussen de speeches door meermalen een intermezzo met muziek. Met het Alleluia van Tjeerd van der Ploeg, Sing we merrily en Praise, O praise. Om deze liederen goed tot klinken te brengen moest er hard gewerkt worden, want de ‘kathedraal’ van Plukker heeft bepaald niet de akoestiek van ‘de Christoforus’. Het koor bracht het er goed vanaf. Zonder pianobegeleiding, want pianist Ronald van der Veen was onverwachts verhinderd om te spelen.
Het Taizé-lied ‘Veni Sancte Spiritus’ werd tijdens de presentatie een paar keer gezongen. De Geest, de inspiratie was namelijk het thema van de bijeenkomst. Waar haalt de mens zijn inspiratie vandaan? Uit het geloof? Uit een boek met een boodschap? Uit het samenleven met mensen uit verschillende culturen? Is men geïnspireerd door ‘con spirito’ (met geestdrift) te zingen? Haal je de kracht uit het goede voorbeeld van beroemdheden (Gandhi, Jezus, Obama)? Mogen ook heel gewone mensen, mag bijvoorbeeld mijn moeder mijn bron van inspiratie zijn?
In het boek ‘De koorzangers’ staan twee werelden haaks op elkaar. De wereld van een koorgemeenschap waar goede zin is en enthousiasme. En de wereld van het kwaad waar hebzucht en geweld heersen. In het slothoofdstuk (Transeamus) bevrijdt een clubje koorzangers het jonge meisje van de voorkaft. In de kerstnacht spreken zij af om als vrienden altijd samen verder te gaan.
Aan het slot van een mooie bijeenkomst heb ik het eerste exemplaar van ‘De koorzangers’ aangeboden aan Jack Groenveld, vriend en jarenlang collega in de regionale sportjournalistiek. Ook hij was van jongs af aan voor mij een voorbeeld, een bron van inspiratie. Hij is namelijk een stilist pur sang en de mildheid en de relativerende toon vormen samen zijn handelsmerk. Na een zeer gevat dankwoord van diezelfde Groenveld was het tijd voor een toast. Koor en in groten getale opgekomen publiek proostten gezamenlijk op het succes van ‘De koorzangers’. Het bleef nog lang onrustig bij Boekhandel Plukker. Na dik twee uren signeren was de file voor mijn tafel pas opgelost. Een geweldige start!