Kees Kager

Hij moest zaterdag thuis tegen SVW. “Het altijd lastige SVW” zei ik voor de gein toen hij op de fiets stapte. “Voor ons zijn alle tegenstanders lastig” klonk zijn repliek. “Beetje zin?” vroeg ik langs mijn neus weg. “Als ik elke week op mijn kloten krijg vind ik het niet meer leuk, hoor.”

“Laat in de middag kwam hij thuis. Zijn gezicht sprak boekdelen toen hij het paadje inreed. “En…?” deed ik onnozel. “Ging het?” Hij dook in de broodla. Dat doet hij tegenwoordig om het uur als hij de kans krijgt. Onderwijl mompelde hij: “Waardeloos.” “Uitslag?” “2-1 verloren. Geen reet aan!” Ik had met hem te doen zoals hij bij het aanrecht stond. Hij keek pischagrijnig en prakte de veel te harde margarine in de verse sneetjes brood.

Ze verliezen met C1 erg veel dit seizoen. In feite spelen ze met deze lichting een klasse te hoog. “Waarom ziet SRC dat niet?” riep hij na de zoveelste zeperd en ik was trots op hem want daar bespeurde ik de kritische instelling van zijn vader. “Omdat jullie er volgens het jeugdbestuur veel van leren.”

De zaterdag was Timon zijn topdag. Jarenlang elke week. Hij genoot van elke wedstrijd, behoorde tot de beteren van zijn lichting en de jongens bonden vele, vele tegenstanders aan hun zegekar. Maar het is over. Dit seizoen is de zaterdag de flopdag van de week. Mijn zoon moppert wat af. Op zijn medespelers, op de leiding, op de bal, op de grove tegenstanders, op de coach, op het veld, op… op… , nou ja, op alles eigenlijk. Altijd maar verliezen is ook niet leuk. Dit jaar vinden de jongens de trainingen leuker dan de competitie.

Maar toch. Zaterdag schoot het gejank me een beetje verkeerd. “2-1 verloren. Geen reet aan!” “Joh, dan stop je met voetballen. Als jij je met een paar maatjes te goed of te groot voelt voor het team dan moet je stoppen. Hoe is het voor de anderen als jullie arro doen en op alles afgeven, denk je? Niemand heeft hier schuld aan, er zijn momenteel gewoon geen beteren voor C1. Probeer gewoon plezier te houden in het spelletje en laat zien dat je het goed kan. En ga anders op dammen!”

Wie bij een koor zingt zal in De koorzangers veel herkennen. Want het verhaal van één koor is het verhaal van alle koren. Het maakt niet uit of u op een smartlappenkoor, een kerkkoor, een popkoor, een jazzkoor, een vrouwenkoor of een homokoor zingt. In de koorwereld speelt overal op zijn tijd de discussie over het repertoire of over de dirigent. Of men stelt zich de vraag: maken we muziek voor de lol of streven we naar een perfecte uitvoering? Hoeveel valse stemmen zijn toegestaan? Waar blijven de mannen?
Vijf jaar geleden werd ik zelf lid van een koor, een klassiek gezelschap, het Gregoriuskoor in Schagen. Sindsdien verdiep ik me in het koormilieu en wat is dat machtig interessant. Laat ik eerst zeggen dat ik op mijn eigen koor buitensporig geniet van de repetities onder leiding van dirigent Paul Sanders. Hij is meer dan een dirigent, hij bespeelt tegelijkertijd als een soort zangpedagoog de bijna zestig individuen in de koorbanken. Gewoon geweldig! Ik heb intussen optredens van veel koren bijgewoond en talloze koristen gesproken. Wist u dat er in Nederland 600.000 mensen op een koor zingen? En dit zijn dan de geregistreerde leden. Het wemelt ook nog eens van de projectkoren, jubileumkoortjes enzovoort. Weet u wat me het meest is bijgebleven na intensief onderzoek in het kader van mijn boek? Dat is de zinderende gemeenschapszin die ik overal aantrof en de begeestering waarmee al die mensen wekelijks een avond staan te zingen. Eén conclusie stak dan ook boven het materiaal dat ik had verzameld uit: ZINGEN MAAKT BLIJ…!!!