Tegen de vijftig SRC-ers kwamen op maandagavond bijeen in de kantine op Groenoord. Er was een lezing over de scheidsrechterij. Het was een verdraaid leuke avond, al zat ik er persoonlijk niet helemaal op mijn plaats. Ik gaf namelijk gevolg aan een oproep die voor mijn zoon bedoeld was. Gelukkig hadden wel vijftien andere C-junioren voor het programma in de SRC-kantine gekozen en niet voor Holland Sport op de televisie. Van de aanwezigen behoorden er overigens vier tot het vrouwelijk geslacht. Ik zeg daar verder niets over.
De lezing werd gegeven door Richard Liesveld (35 jaar). Liesveld is FIFA-scheidsrechter en PR-medewerker van de KNVB. Hij had korte, vlotte teksten die hij staccato uitstrooide over zijn publiek. Discussies werden door hem strak geleid. Het geheel lardeerde de toparbiter met leuke filmpjes op het grote scherm.
Voor de pauze ging het over de buitenspelregel. Liesveld had meteen aan het begin van de avond al de lachers op zijn hand. Beelden van een flitsende aanval van Feyenoord voorzag hij van het volgende commentaar: “Een mooie aanval van Feyenoord. Dat hebben we lang niet gezien.”
Ook om te lachen was de reactie van Laus de Vries vanuit het publiek: “We gaan niet lopen te stangen, hè!”
De toon was gezet. Het was leuk, het was vermakelijk. En vooral leerzaam. Het criterium ‘beïnvloeding van het spel’ was continu voer voor discussie. De vraag dus of een speler wel of niet actief aan het spel deelnam. Want daar hangt ‘buitenspel’ vaak vanaf.
Na de pauze kwamen overtredingen en onbehoorlijk gedrag aan bod. Het publiek in de kantine werd voorzien van gele en rode kaarten. Eenieder kreeg de rol van scheidsrechter. Er kwamen charges in beeld… nee zeg. Dat slachtoffers nog konden opstaan was soms verbazingwekkend. In zware gevallen sprak Liesveld van ‘een ABC-tje’. De hele kantine trok dan ook een rode kaart. Toch waren er ook heel wat twijfelgevallen. Dat waren natuurlijk de eye-openers. Wat zou jij doen? De een vond zus, de ander vond zo. Interessant was dan natuurlijk om te zien wat de scheidsrechter op de film besliste. Opvallend vond ik hoe hoog de tolerantiegrens bij het SRC-publiek lag. Nogal eens werd een rode kaart onzin genoemd.
“Als we overal rood voor geven, dan zijn we voor de rust uitgevoetbald, omdat er te weinig spelers op het veld staan.”
De KNVB-man riep aan het slot van de avond alle arbiters onder het publiek op om vooral nooit te gaan ‘draaien’, zoals hij het uitdrukte. Het ondermijnt de geloofwaardigheid.
“Ja” kwam C-junior Jari met een fraaie adstructie. “Bij schoolvoetbal riep een scheidsrechter: doelpunt! Toen riep zijn assistent: nee. En toen trok hij hem in.”
Waar C-junior Tony gretig op inging: “Die assistent, dat was ik!” Homerisch gelach vulde de kantine. Een mooie afsluiter van een leerzame avond.
