Een schrijver die een verhaal af heeft belandt eventjes in een vacuum. Een vreemd moment van niets en toch van alles. Niets meer om over te peinzen. Alles om trots op te zijn. De tijd was gedurende de zomervakantie niet van mij geweest. Nee, ik was van de tijd geweest. Bijna geobsedeerd werkte ik dag in dag uit aan mijn verhaal. Naarmate het meer gestalte kreeg werd de overtuiging sterker dat het een goed verhaal was. Het valt aan geen mens uit te leggen, vrees ik, dat het schrijven aan een manuscript tegelijkertijd afzien en genieten is. Ik ga altijd te lang door, waardoor ik koffie misloop of het begin van een maaltijd of van een film op tv. “Even deze passage afmaken…” Op luttele dagen afstand van het einde van de zomervakantie was daar het moment. Mijn verhaal was af. Lange tijd waren de dagen (en avonden) vol en vanaf dat moment waren ze leeg. Legt u ‘leeg’ vooral niet uit als kaal of oninteressant of triest. Integendeel, een lichtelijk eufore gemoedstoestand werd mijn deel bij de gedachte alleen al aan de zee van vrije tijd waar ik eindelijk eens in mocht duiken. Voetballen op straat met mijn zoon. Prachtige boeken lezen. Op de fiets stappen en met mijn vrouw naar de kust of juist het boerenland in rijden. Op een terras in Schagen neerstrijken. Bij vrienden langs aan de Westfriese Dijk. De ladder op om het dakhout van groene aanslag te ontdoen. Een paar pianolesjes uit boek 1A herhalen. Kijken naar het zaalvoetballen van mijn zoon die is gevraagd voor Scagha ‘66. Gezellig kletsen met mijn dochter als ze thuiskomt van een avonddienst in De Posthoorn. Met mijn schone uit Zijdewind naar de bios en daarna heerlijk… eh, … een boeiende analyse van de film natuurlijk. Ach, er zijn zoveel geneugten in het leven. Als schrijver zou men ze bijna vergeten. Ik ben ze weer aan het ontdekken.
De Koorzangers Vrouwenhandel, drugstransport en gedwongen prostitutie behoren niet tot het vocabulaire van Gerard Dekker, een brave docent in het middelbaar beroepsonderwijs. Voor zijn ontspanning zingt hij in een koor, zoals veel van zijn collega’s en vrienden. Het koorleven biedt hem een welkome afleiding van de probleemjongeren waar hij overdag mee te maken heeft. Maar met de komst van een jonge sopraan verdwijnt de ontspanning algauw, als blijkt dat zijn lastige pupil Pita haar gewetenloze loverboy is. Lees verder...
Het was een fantastische zaterdag, 31 augustus jongstleden. Subtropisch warm. Een stralende zon en een warme wind. Gewoon strandweer. Het kwam dus geweldig uit dat ik mocht optreden op een festival aan de kust bij Bergen aan Zee. Het was een festival met muziek, dans en ook (in een klein hoekje) literatuur. Breaking the waves. Dat is de naam van het strandfestival dat dit jaar voor de derde maal werd gehouden bij Paviljoen Noord. Voor het onderdeel literatuur was een plekje ingeruimd voor drie schrijvers: Sjoerd Kuyper, Nick de Gooijer en Kees Kager. Ik vind het een tikkeltje blasé om mezelf schrijver te noemen. Ik ben docent en in mijn vrije tijd schrijf ik. Maar goed, als ik als schrijver word aangekondigd in de flyer en door de microfoon, dan kan ik er ook niet meer onderuit. Schrijver Kees Kager dus.
Laat ik heel eerlijk zijn. Ik vond mijn fietsrit van Valkkoog naar Bergen aan Zee het mooiste deel van de dag. En het allermooiste deel de terugtocht bij ondergaande zon en over uitgestorven paden. Met het festival zelf was niets mis. Denkt u dat niet. Maar ik ben geen festivalfiguur. Al die mensen. Het benauwt me. Wat niet wegneemt dat er aan het strand van Bergen een uitermate ontspannen sfeer heerste. En er werd veel en luide muziek geproduceerd. De kwaliteit van het gebodenen was zeer wisselend. Dat gold voor zang én dans trouwens. Alles bij elkaar beloofde de flyer die er erg kleurig en professioneel uitzag mij meer dan er op de dag zelve te zien en te horen was. Maar dat is het scherpe oordeel van een eenzaam criticus. Voor wie groepsgewijs het festival bezocht was het onmiskenbaar een orgie van muziek, eten, drinken, communicatie, vermaak.
Literatuur was voor het eerst in de opzet van het festival meegenomen. Het was duidelijk nog een bijzaak. Het onderdeel speelde zich dan ook af op enige afstand van het hoofdpodium in een bijtent. Ondanks alle goede bedoelingen pakte het tijdschema totaal anders uit dan gepland. Zodat ik me als schrijver in de bijtent moest haasten omdat op het naburige hoofdpodium de volgende band al aanstalten maakte om er op volle sterkte tegenaan te gaan. Ook werd de ons (schrijvers) toebedeelde tijd op het laatste moment gehalveerd. Geen twintig minuten maar tien per voordracht. Enfin, het publiek dat de moeite had genomen om naar de bijtent te komen luisterde heel geconcentreerd. Positief was ook dat er om “meer” geroepen werd. Maar dat kon niet. De eerste akkoorden vulden reeds het luchtruim boven zand en zee.
Het werd als een gewoon nieuwsfeit gebracht in de regionale pers. Fels stopt met onmiddellijke ingang bij Scagha ’66 en aan het eind van het seizoen ook bij vv Schagen. De reden? Hij gaat meer tijd besteden aan zijn vriendin. Sinds het lezen van het bericht ben ik zo nieuwsgierig naar de vriendin van Roderick Fels. Heeft u dat ook? Welke vrouw weet een jonge god van 26 jaar het plezier in de voetbalsport te ontfutselen? Ze moet bloedmooi zijn. Zo schoon dat haar partner wel gek zou zijn als hij zichzelf haar aanblik wekelijks maar liefst twee trainingsavonden en een wedstrijddag zou ontzeggen. Gaan jullie maar lekker ballen, jongens. Ik heb hier thuis een vrouw…, zij is Venus gelijk. De liefde, de begeerte. Of is de vriendin van Fels zuiver als Maria? Of wijs als Pallas Athena? Aan wat voor verleidingstactieken stond Roderick bloot toen hij zich in haar boeien liet sluiten?
Zelf voetbalde ik tot voorbij mijn 40-ste bij SRC. En in de zaal stopte ik toen ik Abraham in zicht kreeg. Mijn vrouw is dan ook foeilelijk. Altijd geweest ook. Niks Venus. De slangenkop van Medusa zult u bedoelen. Wie haar aankeek versteende. Ze oefende thuis een waar schrikbewind uit. Met het klimmen der jaren werd actief voetballen uiteraard moeilijker. Maar ik ging desnoods kruipend naar Groenoord of een sporthal in de regio. Als ik wekelijks maar twee trainingsavonden, een wedstrijddag en een zaalvoetbalavond bij het vrouwmens vandaan was. Een man doet er alles aan om de balans in zichzelf te vinden. Dat is logisch, toch?
Ik sprak afgelopen week een paar Scagha-toppers van weleer. Johan Louter, de huidige voorzitter van de club, zei diplomatiek dat we ieder de vrijheid moeten gunnen om zijn leven zo in te richten als hij zelf wil. Zou ik ook zeggen als ik voorzitter was. Daarom word ik nooit ergens voorzitter van. Ik wil niet diplomatiek zijn. Gerard Ploeger vond het besluit van Fels onbegrijpelijk. Hij voorzei dat Roderick na een jaar al spijt zou hebben. De vedette van vroeger bleef zelfs na afloop van trainingen en wedstrijden zo lang als mogelijk was van huis weg. Raar want ook hij had thuis een bloedmooie vrouw.
Wat de vraag oproept of er andere motieven kunnen zijn om meer tijd aan de vriendin te besteden dan louter haar schoonheid. Wat beweegt Fels? Hij stopt dus met voetballen op het toppunt van zijn kunnen en in de kracht van zijn leven. Wat beweegt zijn vriendin? Ik heb ergens gelezen dat de beslissing van moed getuigt in de wereld van het voetbal die nogal een macho imago heeft. Daar wordt langs de lijn heel anders over gedacht. Zij is vast een bitch die het lekkere joch voor zichzelf wil. Nou moet jij eens goed naar me luisteren, Drick. Jij gaat gewoon stoppen met dat klotevoetbal. Anders is het: of jij eruit of ik eruit.
Een selectie is net een kaartenhuis. Pak er een paar troeven tussenuit. Fels naar het vrouwtje, vd Linden naar zijn gitaar, Calvisi naar Methusalem. En vv Schagen dondert zo uit de derde klasse. Da’s dan weer de positieve kant van Fels z’n besluit.
