Kees Kager

Het was zondag. Het was mooi weer. Het was herfstvakantie. Op het affiche stond SRC-VVW. Vader en zoon konden maar één ding doen. Samen naar de wedstrijd van Heren 1 op Groenoord. De moeder van de familie, die zelf aan volleybal doet, noemt het zo.
“Wat gaan jullie doen, jongens? Gaan jullie naar Heren 1 kijken?”
Vader en zoon kreunen.
“Nee volleymuts, we gaan naar het eerste kijken. Zo heet dat bij voetbal.”

Samen fietsten we naar het voetbalveld. Vader en zoon op weg naar SRC-VVW. Onderweg kwam er een herinnering boven. VVW… VVW. Ooit ging ik met mijn eigen vader mee naar een wedstrijd van Heren 1, sorry, van SRC 1 tegen VVW 1, ik was nog klein. De club uit het verre West-Friesland speelde in het geelzwart. Net als grote vijand Schagen. Ik besefte op deze zonovergoten zondagmiddag, dat de geschiedenis zich herhaalde. Vader en zoon, SRC en VVW. Ik besloot er na de wedstrijd even naar te zoeken in SRC’s jubileumboek dat in 2005 uitkwam.

Eerst de wedstrijd van Heren 1, eh…, van het eerste, de hoofdmacht, de grote jongens, van SRC 1. Ik hoopte, dat Groenwit zou winnen. Dat de mannen een goede wedstrijd zouden spelen. Dat zij een voorbeeldige inzet zouden tonen. Dat mijn zoon wat te zien zou krijgen. Het Eerste, de matadoren, de helden. Dat we na afloop samen trots naar huis konden fietsen. Trots op ons cluppie. Blij met de drie punten.

Het werd een drama. Een fiasco. Erg, erg. Wat erg! Wat een… Jongens, echt, ik schaamde me voor ‘mijn’ SRC. Blinde passes, desinteresse, doorzichtige combinaties, balletjes ongeveer in de richting van een medespeler, blessuregezeur, gebrek aan samenwerking. Wat was het erg. Wat zou mijn zoon hiervan zeggen? Hij leerde op deze zondag alleen maar hoe te degraderen naar de vierde klasse. Misschien moet het bestuur dan bij de KNVB het verzoek indienen of Heren 1 meteen mag doorzakken naar de vijfde klasse. Tegen de tijd dat mijn zoon en zijn lichting klaar staan om aan boord te gaan van het vlaggenschip dobbert SRC rond in de zesde klasse. Laten we blij zijn dat er niet meer klassen zijn. Zo erg was het, zo echt… erg, erg, erg.

Weer thuis las ik in ‘Alles voor Groenwit’ dat SRC op zondag 29 maart 1964 kampioen werd in de eerste klasse afdeling Noord-Holland. Met Limmen en VVW moest SRC in de slag om promotie naar de vierde klasse van de KNVB af te dwingen. Mijn geheugen had mij niet bedrogen. Ik was destijds negen jaar en mocht met mijn vader mee naar Wervershoof. De ‘Groene Leeuwen’ wonnen op vreemde bodem met 2-3 door goals van Koert Redecker (2x) en Herman Filmer. SRC promoveerde naar de KNVB. De mannen paarden onverzettelijkheid aan broederschap en speelsheid. Mijn lichting had helden voor ogen. Trots waren we op de mannen, apetrots. Zij waren onze voorbeelden. Hup Heren 1…!

Een gekkenhuis was het zaterdag. Het begon al voor de wedstrijd in de bestuursdienstkamer. Er stormde een dame binnen die riep dat ze tien blote meiden onder de douche had staan.
“Dat heb ik nou nooit!” zei ik direct tegen collega-coach Carlo.
De dame wilde even kwijt dat haar tien meiden alleen maar koud water kregen.
“Heel goed voor de bloedsomloop” riep Carlo.
Enkele technici inspecteerden de warmwatervoorziening. Het bleef een koudwatervoorziening. Er werd gebeld naar ingenieur Nic Beers. Die kon melden dat er afgelopen week onderhoud was gepleegd aan ketels, circuit en riolen. Snel de monteur opgetrommeld. Met het schaamrood op de kaken verhielp de man het euvel in 10 seconden. Hij was na zijn klus op Groenoord vergeten de hoofdkraan weer open te draaien.

De wedstrijd van de dag ging tegen Texel. Vorig jaar de beste ploeg uit de competitie, allemaal 2de jaars. Nu een matige ploeg met 1ste jaars die overal heen renden waar de bal ging. Puur opportunisme. Hard werken. Geen voetbal. Daar plaatste SRC voor de thee leuk combinatievoetbal tegenover dat te weinig opleverde. De rust brak aan bij 1-0. In de tweede helft zakte GroenWit bedroevend ver weg. D1 ging mee in het flipperkastvoetbal van Texel. Met dit verschil dat de mannen van het eiland strijd leverden. Bij SRC liepen alleen Mark en Timon zich het schuim
op de mond. De meeste andere spelers verrekten het om hun deel van de kilometers te maken. De schade bleef beperkt tot één tegendoelpunt, mede dankzij de superieure inbreng van het centrale duo Toni en Aron. Dus 1-1.

’s Middags naar de verjaardag van Timon z’n oma in Zijdewind. Oma ontving meer dan twintig kleinkinderen. Ondanks haar 86 jaar liet het mens meer spirit zien dan ik ’s morgens van SRC D1 gezien had.

’s Avonds naar de tennisbaan van Barsingerhorn. Timon z’n moeder mixte met de enige neger van het dorp. Joop Hoosemans, ooit een begenadigd voetballer bij SRC. Toen de wedstrijden waren gespeeld en de nodige spiritualia waren genuttigd schalde als vanouds de stem van Rens Louter door het taplokaal:
“Zijn er nog vrouwen die moeder willen worden?”
Ook Louter was ooit een fanatiek lid van SRC. Ik denk dat uit die tijd zijn andere klassieker stamt.
“Twaalf natte regenjassen..!!!”
Hoe vaak zal de slager het gebruld hebben in de kantine op Groenoord. Uiteraard nadat de nodige rondjes gepasseerd waren. Hij doelde dan op zijn legendarische derde been dat in opgewonden staat zonder moeite het gewicht van twaalf natte regenjassen kon torsen. In Barsingerhorn riep hij het weer. En er werd opnieuw om hem gelachen. Jaloers op zoveel viriliteit verzuchtte ik tegenover mijn vrouw: “Dat heb ik nou nooit!”

En wat is er leuker dan dat een pennenvrucht opvalt? Ik kreeg via mijn website een mailtje binnen van reisorganisatie TOPO-AKTIEF. Ik was met mijn gezin via deze organisatie op vakantie geweest naar Tsjechie. Daarover schreef ik het stukje ‘Vakantiewerk’ in mijn weblog. (Zie elders op de site). TOPO-AKTIEF vroeg toestemming om het stukje integraal te plaatsen op hun nieuwe website. Leuke PR voor hen, leuke PR voor mij.
Intussen ben ik niet TOPO-, maar wel HYPER-actief bezig met de opvolger van Het Zwanenwater. Er is overleg gaande met een andere uitgever. Onderwerp en titel van mijn tweede boek zijn in goede aarde gevallen. Onlangs stuurde ik de redactie het eerste hoofdstuk toe. Ik kreeg per omgaande de complimenten voor stijl, tempo, humor, dialogen enzovoort. De kritische noot leek verdraaid veel op de kritiek die ik soms op Het Zwanenwater kreeg, namelijk dat de spanning op zich liet wachten…
Een schone taak voor de schrijver dus om 1. reparatiewerk te verrichten op het spanningselement en 2. het manuscript af te ronden. Ik ga er weer vol tegenaan. Streven is om dit najaar de laatste punt te zetten. U hoort van mij.