Jari en Mark verkeerden in hogere sferen. Hoog en droog op witte hellingen. De rest van D1 bleef gewoon in de lage landen. Laag en nat op doorweekt grasland. Jari en Mark vroeg op de zaterdagmorgen een warm Kaiserbrötchen smikken en dan in het zonnetje op de lange latten. De rest van D1 vroeg op de zaterdagmorgen een sneetje oud brood kauwen en dan in de druilerige regen op weg naar Den Helder. Wat bestaan er toch nog steeds een tegenstellingen in deze gruwelijke maatschappij. Maar voetballen is toch ook leuk op de eerste zaterdag van de voorjaarsvakantie? Ach, dat is ook zo. Maar mag voortaan dat wintersportzonnetje erbij? Ik was doorweekt aan het eind van de wedstrijd tegen HCSC. Niet een beetje nat, hoor. Op de heenweg had Pluvius de regenmachine op stand 1 staan. Zeg maar lekker druilerig weer. Tijdens de wedstrijd schakelde hij over naar 2: regengordijn. En op het hoogtepunt beleefden we stand 3: harde regen in combinatie met pittige windvlagen. Op de terugweg volstond Pluvius weer met stand 1. Zeg maar lekker druilerig weer. Toen liep de neus al. ’s Avonds waterige ogen en steken bij de slapen. Een fijne start van de vakantie. Had ik die rotvlag er maar bij neergegooid. Den Helder, wind en regen, kan dat nou nooit anders? Overigens een pluim voor de dames Sijnesael en Drijver die mij vanaf de tribune van alles aanboden om de waterkoude omstandigheden te trotseren. Een groenwitte paraplu, ruitenwissers, dikke truien, handschoenen, mutsen, massages, echt geweldig. Maar een coach is aan het werk en dat is een Spartaanse zaak.
Warmte moest ik dus op deze natte grauwe ochtend ontberen. Op één enkel moment in de laatste minuten van de wedstrijd na. SRC stond op achterstand en dat was beslist niet verdiend. HCSC verdedigde een kleine voorsprong en deed dat soms niet sportief. Marc werd onderuit geschoffeld terwijl hij een lekkere rush over de linkerkant ondernam. De scheidsrechter floot voor een vrije trap. Op ‘n plek met mogelijkheden. En wat deed Marc tot ontzetting van vriend en vijand? Na een kreunpartij op de groene zoden kwam hij overeind en hij nam onder het aanheffen van een oorlogskreet een spurt in de richting van de witblauwe natrapper. Het gebeurde in koud, nat Den Helder, maar ik kreeg het eventjes Spaans benauwd toen ik de woeste blik in de ogen van onze linksback aanschouwde. Door het lint. Zo heet dat. Gelukkig kon erger voorkomen worden. Ook trainer Peereboom was snel ter plekke. Die nam de gelegenheid te baat om én Marc én de natrapper én ook de scheidsrechter vermanend toe te spreken. “Ik had het niet gezien” zei deze slapjes.
Maar laten we wel wezen. Als SRC met de rust niet op 0-2 maar op 0-4 had gestaan, wat absoluut had gekund, dan was de hele scène vlak voor het einde niet voorgevallen. En Marc was ook niet zo driftig geworden, als hij een minuut voor het incident een open schietkans over links gewoon langs de keeper had gekogeld. Dan waren we op gelijke hoogte (3-3) gekomen. Na afloop een hete douche voor alle spelers, behalve voor Marc. Die hebben we onder een koude gezet.
De Koorzangers Vrouwenhandel, drugstransport en gedwongen prostitutie behoren niet tot het vocabulaire van Gerard Dekker, een brave docent in het middelbaar beroepsonderwijs. Voor zijn ontspanning zingt hij in een koor, zoals veel van zijn collega’s en vrienden. Het koorleven biedt hem een welkome afleiding van de probleemjongeren waar hij overdag mee te maken heeft. Maar met de komst van een jonge sopraan verdwijnt de ontspanning algauw, als blijkt dat zijn lastige pupil Pita haar gewetenloze loverboy is. Lees verder...
Voor het eerst in de historie: het Schager Boekenbal. Ik vind het een eer om er te mogen zijn. Jeanine Waiboer van Boekhandel Plukker mailde me enige tijd geleden over het plan. De organisatie zou graag op 16 maart aan de vooravond van de Boekenweek een aantal regionale schrijvers bijeen brengen. Ze vroeg of ik aanwezig wilde zijn. Over de formule werd nog nagedacht. Veel bedenktijd had ik niet nodig. Natuurlijk wilde ik erbij zijn! Ik heb meteen verteld over het eerste Heerhugowaardse Boekenbal waar ik vorig jaar één van de gasten was. Daar belandde ik met dichteres/ex-Journaallezeres Eugenie Herlaar op het podium voor een duo-interview. Ik ben benieuwd hoe het op 16 maart in het Schager Slot zal verlopen. In de zondagsbladen las ik dat ‘we’ geinterviewd zullen worden door Kitty Mertz van Radio Schagen. Ook het publiek (voorzover aanwezig) mag vragen stellen. Eventueel lezen de auteurs voor uit eigen werk…
Bescheiden kanttekening mijnerzijds: de aanduiding ’schrijver’ is voor mij bijna teveel van het goede. Een schrijver is in mijn beleving iemand die schrijven als beroep uitoefent. Die er het dagelijks brood mee verdient dan wel fulltime met het metier bezig is. Zo is het bij mij niet. Ik ben fulltime leraar. En in mijn schaarse vrije tijd probeer ik te schrijven. Zo heb ik de helft van de voorjaarsvakantie goed besteed. Er kwam een mooi hoofdstuk uit voor mijn tweede boek. Ik noem dit nog maar eens op. Er werd namelijk een jaar na verschijning van mijn debuut Het Zwanenwater al om een opvolger geroepen. Laten de lezers bedenken dat zelfs professionele schrijvers meestal een paar jaren nodig hebben voor een nieuw boek.
Verder zie ik uit naar het Boekenbal. Het lijkt me erg leuk om de collega-auteurs te ontmoeten. Met Gerarda Mak zou ik al samen een middag hebben verzorgd voor de Schager ouderen, ware het niet dat ik op de aangegeven datum absoluut niet weg kon van school. Dat bedoel ik dus… Gelukkig heeft ‘het onderwijs’ regelmatig een weekje vrij. In die weken ga ik ervoor zitten. Een mooier vak is er niet!
