Kees Kager

In de vorige Facet stond een stukje over een hectische zaterdagochtend op Groenoord. Een ochtend waarop de kantinevrijwilligers om 10.30 uur een legioen ouders op zich af kregen, omdat het tegelijkertijd rust was bij 10 jeugdteams. Vreemden maar ook SRC-mensen brulden om koffie naar Klaas en Elly Bakker die hun benen uit hun lijf liepen. De klandizie brulde want het duurde volgens hen te lang voordat ze geholpen werden.
Het stukje was ondertekend met “Een Vader”. Hoewel ik nooit zo gecharmeerd ben van anonieme schrijverij was de observatie van deze vader scherp en raak. Duo-coach Carlo en ikzelf hebben op bewuste dag de stormloop ook mogen aanschouwen. D1 speelde thuis. Het was inderdaad even een gekkenhuis in de kantine. Maar waar ik nogal van schrok bij het lezen over deze scène was dat er ook een leider van een jeugdteam proestend en tierend achter de bar ging. Naar de keuken om drinken voor een team te halen, ik citeer: “weg te roven, met de woorden wat een rotzooi, er is hier ook niets geregeld (…)”. Waarom schrok ik zo? Ik realiseerde me dat ik zelf ook om limonade voor twee teams kwam en dat ik ook heb gefoeterd omdat de boel er niet stond. De spelers zaten in de kleedkamer te wachten. Ik hoop eerlijk gezegd dat ik binnensmonds heb gefoeterd en dat ik niet de jeugdleider uit het stukje van de kritische vader was. Wat ik zeker weet is dat ik niet heb staan schelden tegen Klaas en Elly. Daarvoor weet ik te goed dat deze mensen van goud zijn voor SRC. Die stonden kannen koffie uit te schenken en dat heb ik zo gelaten.

Wel ben ik doorgestapt naar de keuken om te kijken of de plateaus met limonade om de hoek op het aanrecht stonden. Volgens mij is daar niks mis mee. Het gebeurt een enkele keer meer dat ze daar staan. De jeugdleider pakt ze mee en alles draait mooi door. Ditmaal echter stond er geen enkel plateau en er ontstond een kleine file van jeugdleiders van wie een enkeling inderdaad pittig tekeer ging. De anonieme schrijver merkte in het stukje terecht op dat er een ouder was die spontaan achter de bar sprong om de drukte mede het hoofd te bieden. Dat was wie anders dan Connie Hulleman. Want behalve Facet-muts en jubileummuts is zij ook gewoon kantinemuts. Hoezo vrijwilligers van goud? Later verklaarden Klaas en Elly in een vrijwel uitgestorven kantine dat zij compleet verrast waren, omdat er zonder bericht was gerommeld met de programmering. En dan loopt de boel wel eens in het honderd. De intrigerende vraag blijft wie de anonieme vader heeft bedoeld met die ene jeugdleider. Duo Carlo zei dat wij het in elk geval niet konden zijn. “Kees, wij schelden niet. Langs de lijn niet en in de kantine niet.” Zo is het. Maar laat ik toch maar beloven om niet meer te foeteren. Een mooi voornemen voor het nieuwe jaar. Ik zal in 2007 niet meer foeteren, als het kantinepersoneel de limonade niet heeft klaargezet, want daar was dan absoluut een goede reden voor. Prima strafwerkzin trouwens. Ik zal in 2007 niet meer foeteren, als het kantinepersoneel de limonade niet heeft klaargezet, want daar was dan absoluut een goede reden voor. Belooft u het ook?

-kk-

Het pad van een schrijver kent mooie pleisterplaatsen. Onlangs was dat de splinternieuwe bibliotheek van Heerhugowaard. Ter gelegenheid van de feestelijke opening voor het publiek waren er tal van activiteiten georganiseerd. Er trad een jazzband op, de locale drumschool leefde zich uit. De teken- en schilderclub hield workshops, de amateurfilmclub vertoonde opnamen. En een paar schrijvers mochten voorlezen uit eigen werk. En zo zat ik op een natte zaterdag hoog en droog in de nieuwe bieb van Heerhugowaard voor te lezen uit Het Zwanenwater. Er waren mij twee sessies van 10 minuten gegund. Beide malen zat er een clubje geinteresseerde biebgangers om mij heen. Beide malen ook was het gesprek dat erop volgde minstens zo leuk als de voorleesbeurt. Al die vragen! Hoe ontstond het idee voor dit boek? Is het echt gebeurd? Drie drukken, hoeveel boeken zijn dat? Kunt u ervan leven? Was het lastig om een uitgever te vinden? Krijg je veel reacties? Waar is het te koop? En heb je al een idee voor een nieuw boek? Onthoudt u even de laatste vraag.
Ook voerde mijn pad kort geleden langs de nieuwssite van SchagenVandaag. Ik kreeg, zijnde één van de Schagenezen die in 2006 in het nieuws waren, een aantal vragen voorgelegd. Wat ik met Kerstmis en tijdens de jaarwisseling dacht te gaan doen? Wie of wat er in Schagen een compliment verdiende? En wie een reprimande? En wat ik in 2007 anders wilde gaan doen? Onthoudt u even de laatste vraag.

En dan nu de antwoorden op de vette vragen. Ideeen heb ik genoeg. Maar tijd. Daar doet het been zeer. Ik werk momenteel bijna fulltime op het Perspectief, eh.. herstel, op het Horizon College. En bepaald niet met de makkelijkste doelgroep. Daarnaast ben ik drie avonden per week de deur uit. Op zaterdag ben ik coach bij het voetbalteam van mijn zoon. Ik loop een rondje van zo’n 8 kilometer. Ook ben ik echtgenoot, parttime huisman, dus boodschappen, dus WC’s… Oftewel, het moet in 2007 anders. Ik hoop met ingang van het nieuwe schooljaar van 5 dagen naar 4 terug te gaan. Er zou zomaar een ’schrijfdag’ inzitten… Het is nog niet zover, hoor. Telkenjare vraagt het management mijn collegae en mij of wij extra uren willen draaien Voor onze ‘lieverdjes’ staat het onderwijzend personeel namelijk niet in de rij. Hoe pakt mijn beslissing in de zomer van 2007 uit? Daar hangt in feite de komst van de opvolger van Het Zwanenwater vanaf. Dat wil zeggen, de snelheid hangt ervan af. Want komen doet-ie!