Van de honderd ideeën-voor-een-film wordt slechts één idee daadwerkelijk omgezet in een film. De kans dat Het Zwanenwater wordt verfilmd is dus één procent groot. Dat zou ik even willen zeggen tegen allen die mij de afgelopen weken aanklampten. Los van de vraag of de film er ooit komt was ik uiteraard erg in mijn sas met de extra aandacht die mijn boek in de regionale pers heeft gekregen. En dat allemaal omdat een producent van een filmmaatschappij op de Cariben belangstelling toont. Kan je zien wat een magische uitwerking het woord ‘film’ heeft op het publiek. Meer dan het woord ‘boek’, zoveel is zeker. Mensen lezen minder, mensen kijken meer.
De reacties van de laatste weken leidden regelmatig tot hilariteit. Jan Ferwerda schoot me op school aan over de vele krantenstukken. Ik zei hem dat er nog wel een rolletje voor hem vrij was. Ik hoefde er verder niets voor te doen. Jan kopte hem zelf lachend in:
“Als lijk zeker.”
“Wat zie je bleek. Ben je al aan het oefenen?” wou ik hem nog vragen.
Een andere collega meldde zich. Ze schurkte zich tegen me aan, gooide al haar charmes in de strijd.
“Kees, wat hoor ik? Spelen wij tweeën het verliefde stel? En de opnames zijn op Curacao? Oh, wat geweldig!”
In de familie vroeg men zich af wie er tot de genodigden voor de
première zouden behoren. Alleen
mijn generatie? Of ook de volgende?
En allemaal met partner? Nog effe en Tuschinsky zit tijdens de gala-voorstelling vol met Schagenezen. En de filmsterren moeten een kaartje kopen voor de volgende voorstelling. Ik heb mijn familie geadviseerd alvast te oefenen in voortbewegen over de rode loper, liefst in strak pak en voorzover aanwezig met decolleté.
Op het Perspectief… herstel, op het Horizon College solliciteerden vrij veel collega’s spontaan naar één van de vrouwelijke hoofdrollen. Ik wees op de kritische vleeskeuring maar die schrok nauwelijks kandidaten af. Pas bij de suggestie van een inwendig onderzoek werd door een enkeling bezwaar aangetekend. Wat mensen voor geld allemaal bereid zijn te doen..!
Op Groenoord, de accommodatie van mijn ‘kluppie’ SRC werd mij gevraagd of er nog voetbalscènes in de rolprent te verwachten zijn. Ik heb ze gezegd dat ze voor voetbalbeelden bij Talpa moeten zijn. Maar in mijn boek komt wel een ‘derde helft’ voor in een sportkantine. Wat dachten we van de SRC-kantine? Het lijkt me erg leuk om een stel dikbuikige veteranen in te huren voor die scène. Volgens mij zijn ze wel te vinden. En anders moet er aan gewerkt worden. Zuipen mannen!
Ouwehoeren en dromen zijn ook onderdelen van het leven. Toch? Laat me maar even.
