Het Regionale Boekenbal in Heerhugowaard was pure promotie voor Het Zwanenwater. Bij Stumpel in winkelcentrum Middenwaard gingen er in de week na het boekenbal twintig exemplaren over de toonbank. Ook een persbericht in talloze regionale week- en zondagsbladen inclusief foto van de lachende auteur doet het bij het publiek heel goed. Zodra er in een regio een artikel over de derde druk is gepubliceerd wordt in de boekhandels ter plaatse Het Zwanenwater meteen meer verkocht. Maar de mooiste reclame voor mijn debuutroman is toch de mond-tot-mond-reclame.
Hedenavond fietste ik na een bezoek aan mijn moeder in verzorgingshuis De Bron van Schagen terug naar huis. Op de Loet werd ik aangesproken door een vrouw die met haar zoontje een avondwandeling maakte. Ik wist niet wie zij was, maar zij kende mij duidelijk wel. Ze riep:
“Hai Kees, je boek ging vandaag weer over de tafel.”
Ik stopte even voor een praatje.
“We waren op een verjaardag en iemand bracht Het Zwanenwater mee als cadeau. Nou joh, het gesprek kwam dadelijk op het verhaal en het ging de hele kring rond. ”
Ik lachte en zei dat ik me erg vereerd voelde.
“Ik word op mijn school, maar ook op straat vaak aangesproken over het boek. Zoals nu door jou. Meestal heel leuk, heel positief. Ik geniet ervan en ik hoop dat dit nog heel lang doorgaat.”
“Vanmiddag werd er ook vol lof over je gesproken. Ook over je columns in het voetbalblad van SRC. Je bent echt een bekendheid geworden, hè?”
“Wereldberoemd in eigen dorp” zei ik lachend. “Zeg bedankt voor de leuke anekdote. Mooiere PR kan ik geloof ik niet krijgen. Ik stop de veren in mijn fietstassen en rijd als een gelukkig man verder naar Valkkoog.”
De Koorzangers Vrouwenhandel, drugstransport en gedwongen prostitutie behoren niet tot het vocabulaire van Gerard Dekker, een brave docent in het middelbaar beroepsonderwijs. Voor zijn ontspanning zingt hij in een koor, zoals veel van zijn collega’s en vrienden. Het koorleven biedt hem een welkome afleiding van de probleemjongeren waar hij overdag mee te maken heeft. Maar met de komst van een jonge sopraan verdwijnt de ontspanning algauw, als blijkt dat zijn lastige pupil Pita haar gewetenloze loverboy is. Lees verder...
Opeens gonsde het rondom het veld: er is een scout van AZ! E1 werkte aan een monsterscore tegen Succes, een club die het vooral van de naam moet hebben. Het publiek zag de groenwitten het ene na het andere doelpunt maken. Maar het vermaakte zich nog meer met de vraag: wat komt hij doen? Nogal wiedes: scouten natuurlijk, dat is zijn werk. Jamaar, wie scouten? Komt hij speciaal voor één speler? Voor wie dan? Komt hij voor meer? Heeft hij misschien gehoord dat er bij deze lichting van SRC meerdere leuke voetballertjes rondlopen en komt hij voor een eerste indruk?
Ik haalde Timon woensdag op van de training. We liepen van Groenoord naar het parkeerterrein. Ik vroeg of hij lekker getraind had. Dat vraag ik altijd. Hij zei dat het heerlijk ging. Leuk om te horen. Plezier hebben in sport. Voor een kind zijn weinig dingen belangrijker dan plezier hebben in sport. Mark, zijn grote en kleine voetbalmaatje, haalde ons in. Hij ging op de fiets naar huis. Hij riep in het voorbijgaan: “Tot zaterdag, Timon.”
We waren amper thuis in Valkkoog of daar ging de telefoon. Mark voor Timon. Even later stond Timon bij me in het kantoor. Een kleur op zijn wangen, duidelijk van opwinding. “Pap, Mark heeft een brief van AZ gehad. Hij mag op proef komen trainen.”
We keken elkaar aan en waren er allebei eventjes stil van. Toen zei ik:
“Wat geweldig voor Mark. Ik ga hem meteen bellen om te feliciteren.”
Meermalen kwamen Timon en ik er die avond op terug. In positieve zin vooral. Mark naar AZ. Jezus, dat het een eer is om door zo’n profclub gevraagd te worden, daar waren we het over eens. We benoemden de kwaliteiten van Mark. Ook vroegen we ons af, voor welk specifiek talent de scout gevallen kon zijn. Dat Mark het dribbelkoninkje van E1 is? Dat hij bloedfanatiek is waardoor geen tegenstander van hem afkomt? Ging het om balbehandeling? Om inzicht? Kortom, waarop let een scout? Er ontstond een fictieve waslijst, maar welk onderdeel doorslaggevend was geweest…?
Toen hij in bed lag realiseerde ik me pas hoe buitengewoon sportief mijn zoon had gereageerd op de selectie van Mark. Daar was ik trots op. Voor een examen slaagt iedereen graag cum laude. Da’s toch de eregalerij. Zoiets was nu gebeurd met Mark. Er zijn in dit geval geen gezakten, laat dat duidelijk zijn. Maar het is een tijdje de droom van al die jochies, een uitverkiezing door AZ. Ongeacht hoe het avontuur voor Mark afloopt, het is fantastisch dat hij drie proeftrainingen mag meemaken.
De volgende dag kreeg Timon een beetje troost. Bij de tennisles vertelde hij Michael die ook in E1 zit over de uitverkiezing van Mark. En Michael zei: “Nou Timon, dan snap ik niet dat jij niet gescout bent.” En dat vertelde zoonlief aan tafel met zichtbaar genoegen. Het blijven kinderen natuurlijk.
