De Koorzangers Vrouwenhandel, drugstransport en gedwongen prostitutie behoren niet tot het vocabulaire van Gerard Dekker, een brave docent in het middelbaar beroepsonderwijs. Voor zijn ontspanning zingt hij in een koor, zoals veel van zijn collega’s en vrienden. Het koorleven biedt hem een welkome afleiding van de probleemjongeren waar hij overdag mee te maken heeft. Maar met de komst van een jonge sopraan verdwijnt de ontspanning algauw, als blijkt dat zijn lastige pupil Pita haar gewetenloze loverboy is. Lees verder...
In een lange sliert vertrok Totaal E1 vanaf het parkeerterrein in de richting van Volendam. Het was op een ongebruikelijk tijdstip dat we te voetballen gingen. Vijf uur ’s middags. Er was dan ook wat bijzonders aan de hand. SRC was uitgenodigd om een wedstrijdje te spelen in het KRAS-stadion in het kader van de Deen Supercup. Voorwedstrijd voor Volendam-VVV, een heuse topper in de eerste divisie. Als ganzen achter de ‘PC Hooft-tractor’ van Simon en Anja aan. Dat moest goedkomen. Dat deed het ook wel. Maar de navigatie in de grote Toyota vertelde ergens achter Winkel op de grens met het groene hart van West-Friesland, dat we rechtsaf moesten. En laat daar nou net een hek voor de weg staan met een bord ‘wegopbreking’. Toen moest opeens het interne oriëntatiegevoel het van de computer overnemen. Zodat we via Aartswoud en Medemblik in Volendam belandden. Het spande er eventjes om, maar …. Op tijd!
In het stadion van Volendam werden de spelers van E1 naar een kolossale kleedkamer geleid. De ontvangst met speech, tenues en instructies door PR-man met oranje stropdas Remco van der Ende was hartstikke leuk. Een half uur later stapten de makkertjes in de catacomben door de lange gang met vertrekken van FC-medewerkers. Door de hekken de werkelijk perfecte grasmat op, aan vier kanten de tribunes om hen heen en toen besefte ik opeens hoe klein ze eigenlijk nog zijn. En hoe spannend het voor ze was. Bij de strafschoppen mocht SRC beginnen. Stef schoot de bal steenhard in het kruis van het handbaldoeltje. Klasse! En wat doet Timon? Hij pakt de bal, legt hem neer en wil de tweede penalty gaan nemen. Hij heeft al 100 keer meegemaakt dat eerst de ene club een strafschop neemt en dan de andere. En hij ziet nooit anders op Talpa, Nederland 2, Eurosport… Als we hem niet hadden teruggefloten zou hij een strafschop op zijn eigen doelman zijn gaan schieten. Tijmen stond al klaar tussen de palen. ‘Verrek!’ dacht ik ‘Hij is hartstikke zenuwachtig.’ Van buiten niks te zien, maar wel degelijk even los van de wereld. De lullo had zijn eigen vader op het verkeerde been gezet.
In de wedstrijd werd het beter, al bleef SRC een beetje onder de maat.
Alsof de spanning lijf en geest bleef verlammen. Maar de patat en de tas met lekkers in de kleedkamer en het optreden met shoot-outs in de rust van Volendam-VVV maakten alles goed. Na de shoot-outs gauw douchen en naar de Schager aanhang in vak EC op de zittribune. Samen de tweede helft kijken en lachen om een Volendammer aartskankeraar. Op de terugweg in de auto bijna in slaap vallen van alle indrukken. Het was gewoon geweldig. Dit zijn ervaringen waar de jongens over 10 jaar met een glas bier in de hand op terugkomen.
De volgende recensie kwam ik tegen op crimezone.nl.
Soms komt het voor dat je een boek leest en je afvraagt of je wel verder wilt gaan. Met Het Zwanenwater heeft Kager voor mij zo’n boek afgeleverd. Pakweg de eerst honderd bladzijden had ik grote moeite me op het verhaal te concentreren, omdat het me niet pakte en me ongeloofwaardig leek.
Deze thriller gaat over de vondst van stoffelijke resten bij het Zwanenwater nabij het Noord-Hollandse Schagen. Twintig jaar eerder was hoofdpersoon Gerard Dekker (vanuit zijn perspectief is het verhaal geschreven) op dezelfde plek aanwezig, waarbij zijn klasgenote Ada Tielen en hij beschoten werden. Zij werd sindsdien vermist en toch besloot Dekker de politie niet op de hoogte te brengen van de gebeurtenissen. Dat lijkt me wonderlijk. Kager slaagt er niet in invoelbaar te maken waarom Dekker indertijd zweeg en waarom hij nu, na de vondst van het lijk, weer zijn mond niet opendoet. Daar komt nog bij dat ik in het begin aan de schrijfstijl moest wennen en er te weinig gebeurde om me te motiveren door te lezen.
Nu lijkt het na het lezen van het eerste deel van deze recensie, dat Het Zwanenwater een boek is dat je maar beter links kunt laten liggen. Maar net als mijn twijfels bij die pakweg eerste honderd bladzijden, is dat een voorbarige conclusie. Gaandeweg, en zeker in de tweede helft van het boek, blijkt Kager namelijk de smaak van het schrijven te pakken te krijgen. Hij beschrijft Dekker als een docent die in zijn vrije tijd zwart bijklust met zijn beste vriend Flop. Ook Flop was destijds bij het Zwanenwater aanwezig, evenals de klasgenote en vriendin van Ada, Mirjam Kramer. Als lezer zie je de twijfel bij Dekker. Kan hij zijn vriend wel vertrouwen? En zal Dekker zijn huwelijk op het spel zetten wanneer de begeerlijke maar o zo ongrijpbare Mirjam Kramer weer in zijn leven komt?
Kortom, na een aanvankelijk zeer zwakke start, weet Kager mijn mening over hem bij te stellen en ben ik verre van ontevreden dat ik besloot verder te lezen. Ook de moeilijke verhoudingen op school weet de schrijver mooi neer te zetten, terwijl hij regelmatig humor inbrengt. Het boek bevat ook een aantal seksscenes waarbij hij geen blad voor de mond neemt.
Enfin, het blijft jammer van die eerste helft, maar met de rest toont Kager aan dat hij weet hoe hij een plot moet opbouwen. Die derde ster mag hij daarom vooral als aanmoedigingsprijs beschouwen.
Uitgeverij Gopher liet mij onlangs weten dat er met het oog op een landelijke doorbraak met Het Zwanenwater een belangrijke stap is gezet. De Nederlandse Bibliotheek Dienst heeft 75 exemplaren besteld. Da’s mooi nieuws. In eerste instantie had de NBD geweigerd om mijn regionale thriller in de standaardcollectie van de bibliotheken op te nemen. Het boek zou meer van hetzelfde zijn op de (overvoerde) spannende boeken-markt. Uitgeverij Gopher heeft de NBD met een brief en een persdossier tot een wijziging van het standpunt weten te bewegen. Hulde voor Gopher! Hulde voor de NBD!
Boekhandel Stumpel heeft Het Zwanenwater opgenomen in een kleurenfolder die in de maand oktober in 200.000-voud wordt verspreid. De firma Stumpel bestaat 125 jaar en mag sinds kort het predikaat ‘Koninklijk’ voeren, ze zijn hofleverancier geworden. Dat is reden voor een feestje. Op de pagina met spannende boeken is Het Zwanenwater prominent aanwezig. Jammer alleen dat mijn naam veranderd is in Kees Kagen. Maar ach…, een mens kan niet alles hebben. Voor de verdere verspreiding van het boek is deze actie van de Westfriese grootmacht natuurlijk fantastisch. Stumpel heeft meerdere filialen in Hoorn. Daarnaast in Enkhuizen, in Heerhugowaard, in Volendam, in Heemskerk en in Krommenie. Onwijs benieuwd of een en ander een stimulans voor de verkoop betekent.
