De Koorzangers Vrouwenhandel, drugstransport en gedwongen prostitutie behoren niet tot het vocabulaire van Gerard Dekker, een brave docent in het middelbaar beroepsonderwijs. Voor zijn ontspanning zingt hij in een koor, zoals veel van zijn collega’s en vrienden. Het koorleven biedt hem een welkome afleiding van de probleemjongeren waar hij overdag mee te maken heeft. Maar met de komst van een jonge sopraan verdwijnt de ontspanning algauw, als blijkt dat zijn lastige pupil Pita haar gewetenloze loverboy is. Lees verder...
Dat is dus ook SRC. Met de E-, D- en C-pupillen naar AZ. Met 160 kinderen en hun begeleiders toog Alfons Sijnesael als opperhoofd van de jeugd afgelopen zondag naar Alkmaar. In drie bussen van Haulo ging het van Groenoord tot voor de deur van tribunevak LM. Het was perfect geregeld. En veel jongeren zagen voor het eerst van hun leven een wedstrijd uit het profvoetbal. Reken maar dat alleen al de entourage van zo’n evenement indruk maakt. Grimmige aanblik bij aankomst: afzetlinten, blauwe ME-bussen, witte politiewagens, een gele menigte suppoosten. Binnen het stadion één groot spektakel met muziek, de levende mascottes Herry en Derry, de warming-up van de matadoren en op het veld SRC-trainer Gerry van Doesburg als AZ-functionaris. En toen moest de wedstrijd nog beginnen!
Wanklanken zijn mij op deze koude middag niet ter orde gekomen. Of het moet de yel in de bus geweest zijn: ‘Zij zijn zwart, zij zijn geel, zij zijn homosexueel’. Dat sloeg op de tegenstander uit Kerkrade: Roda JC. Hoewel er later ook nog een paar jeugdteams van de sv Schagen in De Hout arriveerden…
Het heeft trouwens maar een haartje gescheeld of de hele rit naar Alkmaar was dit jaar niet doorgegaan. Het ‘product’ AZ is in één jaar tijd bijna driemaal zo duur geworden. Een
jeugdkaartje ging van 3 Euro naar 8
Euro. De waan van de dag dus.
Gelukkig heeft SRC een potje vanuit de Grote Club-actie en er is een Club van Honderd. En de gedachte is dat zo’n evenement niet alleen kost maar ook opbrengt. Herinneringen en binding met de club laten zich niet in geld uitdrukken. Geen waan van de dag dus.
Van de wedstrijd zei de commentator van Studio Sport ’s avonds dat hij ‘erg goed’ was. Hij had alleen de eerste helft gezien, denk ik. Toen liet AZ een paar knappe patronen zien en waren de spitsen balvast. AZ had na 45 minuten met 2-1 voor moeten staan.
In de rust was een optreden van de C1 van SRC tegen C1 van Blokkers beloofd. Het kwam er niet van. Jammer, de grasmat moest gespaard. De herkansing is voor de jongens van C1 op 12 maart, als AZ thuis tegen De Graafschap speelt.
Na de thee werd ik persoonlijk rillerig van het venijnige windje. De twee voetbalploegen werkten hard, maar helaas zaten de creatieve spelers aan de kant. Ik werd niet meer warm. Roda had tweemaal in het doel pal voor ons tribunevak kunnen scoren. De AZ-keeper deed goed werk. Het was een mooie middag met een terechte 1-1. Zo wordt AZ trouwens geen kampioen.
SRC natuurlijk wel. Althans, dat was de yel in de bus tijdens de rit terug naar Schagen: ‘Wij zijn wit, wij zijn groen, wij zijn wereldkampioen’.
Beetje bijzonder is het wel. Met de E2 van SRC voetballen tegen de E2 van Schagen in de Niedorphal in Winkel. De logica is de jongens niet uit te leggen. Het enthousiasme is er overigens niet minder om. Eerst langs het AZC aan de Nes om Kahntje op te halen. Van de mijnheer van de beveiliging mogen we het terrein op, als we binnen vijf minuten terug zijn. Dat beloof ik. We haasten ons naar caravan 26. Timon zegt:
“Het lijkt net een gevangenis, pap. Maar deze mensen hebben toch niks fout gedaan?”
Bij het onderkomen van de familie Shamujev staat de deur wijd open. Kahn kijkt blij uit zijn donkerbruine ogen, want voetballen is alles voor hem. En vader schudt tweemaal mijn hand:
“Dank u wel voor halen brengen Kahn voetbal, dank u wel.”
Er duikt een volwassen jongen op die vraagt of er nog plaats is in de auto.
Onderweg naar Winkel vertelt hij dat zijn familie wacht op een uitspraak van de rechter. Net als de familie Shamujev. Ik vraag losjes:
“En als jullie terug moeten?”
Zijn gezicht verandert in een strak masker en hij antwoordt:
“Mijnheer, wij kan niet terug naar Armenia, wij zijn Koerden.”
Voetballen binnen bevalt onze international in de winter veel beter dan voetballen buiten. In de decemberkou was Kahn hopeloos uit vorm. Op een zaterdag kwam hij in de rust bij me langs:
“Mijnheer Kees, ik kan vandaag niet scoren. Mijn voeten zijn bevriest!”
Maar op deze zaterdag in de Niedorphal werkt hij hard en scoort hij gelukkig weer een keer. Tegen Schagen…denkt u er even om. Tegen Schagen tellen de goals dubbel. Maar E2 bestaat niet alleen uit een allochtone vriend. De beheerste schuiver van Jari was een belangrijke binnenkomer. En invaller-doelman Tom Pancras sleepte de ploeg er met een paar knappe reacties doorheen, toen Schagen even aandrong. Tweemaal winst op Schagen. Dan zijn coaches gelukkig, hoor. Maar de grootste winst was, dat Stef eindelijk deed wat de coaches zo graag van hem zien. Niet voorin wachten op een lange pass van Mark of Timon. Van achteruit voetballen. Kappen, draaien, versnelling, pass. Combinatie. Opnieuw kap, draai, pass. En ook van achteruit komt er een scoringsmoment. De winnende goal in de tweede partij verried brille.
