Tegenwoordig is voor tieners de ‘Vernes’ het decor als ze voor de allereerste keer uit mogen. De ‘schoolparty’ bij Gründmann. Een spektakel op de woensdag in elke schoolvakantie. Ik wist niet wat ik zag toen ik mijn dochter van 14 wegbracht. In lange rijen stonden ze buiten op de Loet. Tot Lode Pesch aan toe. Een gonzende menigte. Geroep, gegil. Politie…!
En wij dan? Als knapen van 15 betraden wij op een zaterdagavond het voorcafé bij ‘Huiberts’. Sinds jaar en dag het clubhuis van SRC. Stamlokaal van hele generaties groenwit. Wij mochten er biljarten van onze vaders en moeders. Die had je toen nog, vaders en moeders. En om half één thuis. De serene stilte in ‘De Roode Leeuw’ op de zaterdagavond. Op een hoek van de bar de oudere jongeren van Boersen, Zwart, Groenveld, Louter, De Ruyter, Redecker en nog zowat. Bij een biljart was een groepje jongens van de lichting boven ons: Nico Dol, Joop Hoosemans, Francois Kortenaar, Jan Bruin en nog een paar. Zij speelden het spel met de keu en de ballen en bespraken onderwijl gniffelend waar ze dit spel later op de avond konden voortzetten. Ze begroetten ons joviaal als groentjes aan het front.
Er kwam een mevrouw naar ons toe.
“Jullie kwamen biljarten?”
“Ja mevrouw.”
“Zeg maar Emmy, hoor. Oh, ik zie het al… allemaal bekende koppies. En willen jullie wat drinken?”
“Pils natuurlijk.”
Zo begon het. De jongens naast ons regelden de muziek. Uit de jukebox klonk het ingetogen ‘Oh well, part I’ van Fleetwood Mac. En als het nummer af was, dan volgde –U raadt het- ‘Oh well, part II’. Van dezelfde artiesten. Gruwelijk veel plezier hadden we. Niet in de laatste plaats om de praat en de grollen die van het andere biljart tot ons kwamen. Het clubje kreeg al ras een voorbeeldfunctie. Ik probeer nu nog steeds te fietsen zoals Jan Bruin dat doet. Jan kan zo langzaam fietsen dat hij net niet omvalt. Ik vind dat zo knap. Op elke meter een surplace, de verstilling in persona. Later op de avond vertrok die club. Ze leken nog huishoudelijke activiteiten op het programma te hebben. In een naaiatelier of zo. Het bevreemdde ons danig. Wij waren groen als gras.
Het einde van ‘De Roode Leeuw’ is in zicht. Clubhuis van SRC totaan de opening van Groenoord in 1971. Het café op de Markt dat onder intimi bekend stond als ‘Café Huiberts’. Een gek idee. De Markt zonder ‘De Roode Leeuw’. Wel passend bij het einde van het jaar. Afscheid van Cor & Emmy.
